Ik weet nog dat ik net verhuisd was naar een nieuwe stad. Nieuwe baan, nieuwe omgeving, nieuwe mensen leren kennen. En tegelijkertijd liep mijn relatie stuk. Er gebeurde veel tegelijk. En ik deed wat de meeste vrouwen doen: ik ging gewoon door. Ik werkte, sportte en sprak af met nieuwe mensen. Ik fietste elke dag 45 minuten naar mijn werk. Aan de buitenkant was er eigenlijk niets te zien. Ik was er gewoon.
Maar ondertussen voelde ik me… de hele tijd moe.
Wat ik vooral voelde, waren vage klachten.
Moe, maar er wordt niets gevonden
Hoofdpijn, spierpijn, een soort grieperig gevoel dat maar niet wegging. Ik was vaak ziek, of eigenlijk: net niet ziek genoeg om echt thuis te blijven, maar ook niet fit. Dus ik ging naar de huisarts. En nog een keer. En nog een keer.
Er werden onderzoeken gedaan, bloed geprikt. Maar elke keer kwam er hetzelfde uit: er was niets te vinden.
Ondertussen ga je gewoon door
Wat achteraf opvallend is, is hoe normaal ik het vond. Ik werkte nog. Ik sportte nog. Ik bouwde een sociaal leven op in een nieuwe stad. Ik stond er eigenlijk niet bij stil dat dit misschien niet klopte. Want ja, ik deed toch alles nog?
En misschien herken je dat wel. Dat je nog functioneert. Dat je nog doet wat er van je verwacht wordt. Maar dat het je steeds meer energie kost.
De signalen die je makkelijk wegwuift
Als ik nu terugkijk, zie ik het heel duidelijk. Mijn lichaam gaf al signalen. Ik was continu moe, sliep veel maar werd niet uitgerust wakker. Ik was sneller overprikkeld en mijn lichaam voelde vaak zwaar en pijnlijk. Alleen… ik deed er niets mee. Of beter gezegd: ik zag het wel, maar ik nam het niet serieus. Omdat het nog nét ging.
Je hoeft niet eerst “echt ziek” te zijn
Wat ik toen nog niet wist, is dit: Je hoeft niet eerst om te vallen voordat je serieus mag nemen dat je moe bent. Je kunt nog werken, afspreken en doorgaan en tegelijkertijd structureel over je grens leven. Juist dat maakt het zo verwarrend. Want wanneer is het dan “erg genoeg”?
Toen het niet meer ging
Bij mij kwam er uiteindelijk een punt waarop het niet meer ging. Na veel bezoeken aan de huisarts kreeg ik de diagnose CVS (chronisch Vermoeidheid Syndroom). Ik weet nog dat ik ging opzoeken wat dat betekende en dat maakte me eerlijk gezegd vooral onrustig. De verhalen die ik las waren zwaar. Alsof het alleen maar slechter kon worden. Dat was het moment waarop ik besefte: dit is niet zomaar moe zijn.
Wat er vaak onder zit
Wat ik nu zie, en toen nog niet: Mijn lichaam was al veel langer signalen aan het geven. Niet omdat er “iets mis” was, maar omdat ik structureel over mijn grens leefde.
Omdat ik bleef doorgaan op wilskracht.
Omdat ik nooit had geleerd om mijn energie te verdelen.
Die vermoeidheid kwam niet ineens. Die bouwde zich langzaam op.
Misschien herken je dit
Misschien herken jij jezelf hierin. Dat je moe bent, maar geen duidelijke oorzaak kunt vinden. Dat je nog doorgaat, maar voelt dat het steeds zwaarder wordt.
Dat je ergens denkt: dit is toch niet hoe het hoort te voelen? En toch ga je door…
Een eerste kleine stap
Je hoeft het niet meteen groots aan te pakken. Begin eens met iets kleins.
Sta vandaag één keer stil en vraag jezelf af:
🪶 Hoeveel energie heb ik eigenlijk op dit moment?
Niet wat je nog moet doen.
Maar wat er op dit moment is.
Dat is vaak de eerste stap naar meer rust en regie.
Herken je dit gevoel van altijd moe zijn zonder duidelijke oorzaak?
Dan is het misschien geen kwestie van nog beter je best doen,
maar van anders leren omgaan met je energie.
In de Hello2Life Energiebrief deel ik inzichten en kleine stappen die je helpen om weer meer rust, energie en regie te ervaren, op een manier die past in jouw dagelijks leven.
Herken je dit gevoel van altijd moe zijn zonder duidelijke oorzaak?
Dan is het misschien geen kwestie van nog beter je best doen,
maar van anders leren omgaan met je energie.
In de 🪶 Hello2Life Energiebrief deel ik inzichten en kleine stappen die je helpen om weer meer rust, energie en regie te ervaren op een manier die past in jouw dagelijks leven.
Hello2Life 