Misschien herken je dit. Je voelt dat je moe bent en neemt jezelf voor om het rustiger aan te doen. Even minder. Even bijkomen. En dat lukt… voor een paar dagen. Tot je je iets beter voelt.
En dan gebeurt er iets wat bijna automatisch gaat: je pakt alles weer op. Werk, afspraken, sporten. Alsof je de tijd wilt inhalen die je “verloren” hebt. Voor je het weet zit je weer op hetzelfde tempo als daarvoor.
Het voelt logisch om weer door te gaan
Dat deed ik zelf ook. Op de momenten dat ik me iets beter voelde, dacht ik: zie je wel, het gaat weer. Dus ik ging weer terug naar hoe het was. Eigenlijk niet naar 100%, maar vaak meteen naar 120%. Alles weer oppakken. Alles weer meedoen. Alsof die vermoeidheid er even niet meer toe deed. Totdat mijn lichaam opnieuw op de rem trapte.
Je doet dit niet bewust
Wat dit zo verwarrend maakt, is dat het niet voelt als een keuze. Je wéét ergens wel dat je moe bent. Maar zodra het iets beter gaat, voelt het ook alsof het weer kan. En dus ga je door. Niet omdat je jezelf wilt uitputten, maar omdat het zo vanzelf gaat.
Dit zit juist in wie je bent
Veel vrouwen denken dat ze hier iets “fout” doen. Dat ze beter hun grenzen moeten aangeven of meer discipline moeten hebben. Maar vaak zit het juist in je sterke kanten. Je bent verantwoordelijk. Je komt afspraken na. Je zet door als iets belangrijk is. Je wilt het goed doen op je werk, thuis, voor anderen.
En dat zijn mooie eigenschappen. Alleen zorgen diezelfde eigenschappen er ook voor dat je makkelijk over je eigen grens heen gaat, zonder dat je het doorhebt.
Wilskracht heeft een keerzijde
Op wilskracht kun je ver komen. Je kunt een drukke dag doorkomen, ook als je eigenlijk al moe bent. Je kunt blijven regelen, blijven zorgen, blijven doorgaan. En vaak lukt dat ook. Dat is precies waarom het zo verraderlijk is.
Want wilskracht werkt op de korte termijn. Maar op de lange termijn put het je uit, omdat je signalen blijft negeren. Je lichaam geeft aan dat het te veel is.
Maar je hoofd zegt: nog even. En dat “nog even” wordt vaak langer dan goed voor je is.
Waarom stoppen zo moeilijk voelt
Wat het extra lastig maakt, is dat rust nemen niet altijd meteen als rust voelt. Je hoofd blijft aan. Je denkt aan alles wat nog moet. Misschien voel je zelfs onrust of een soort schuldgevoel. Alsof je iets laat liggen. Daardoor voelt doorgaan op de korte termijn vaak makkelijker dan stoppen. Totdat je lichaam je dwingt om stil te staan.
Het probleem is niet dat je te veel doet
Wat veel vrouwen denken, is dat ze minder moeten doen. Maar dat is niet helemaal waar het om draait. Het gaat er niet om dat je stopt met alles.
Het gaat erom dat je leert doseren. Dat je niet steeds van alles of niets gaat, maar een tempo vindt dat je wél vol kunt houden.
Een kleine eerste verschuiving
Je hoeft het niet perfect te doen. Kies vandaag eens één moment waarop je normaal gesproken doorgaat, en stop net iets eerder dan je gewend bent. Niet omdat het moet.
Maar om te ervaren wat er gebeurt als je niet tot het uiterste gaat.
Herken je dat je blijft doorgaan terwijl je eigenlijk al moe bent?
Dan ligt het niet aan jouw doorzettingsvermogen.
Maar aan hoe je met je energie omgaat🪶In de Hello2Life Energiebrief deel ik hoe je stap voor stap leert om je energie beter te verdelen op een manier die past in jouw dagelijks leven.
Hello2Life 